Szalik klubowy to jeden z najbardziej rozpoznawalnych atrybutów kibica. Towarzyszy trybunowym dopingom, wisi w domach jako pamiątka i pojawia się na szyjach fanów niezależnie od pogody. Za tym prostym produktem stoi konkretny proces produkcyjny, który decyduje o tym, czy szalik wytrzyma lata użytkowania, czy rozpadnie się po kilku praniach.
Od projektu do gotowego szalika
Produkcja szalika klubowego zaczyna się od projektu graficznego. Producent lub klub przygotowuje układ kolorów, rozmieszczenie herbu, nazwy drużyny i ewentualnych napisów. Na tym etapie ustala się też liczbę kolorów, bo technologia dziania ma swoje ograniczenia. Standardowo można użyć do sześciu barw w jednym projekcie.
Gotowy projekt trafia do maszyny dziewiarskiej lub tkackiej, zależnie od wybranej metody produkcji. To właśnie wybór technologii w największym stopniu wpływa na końcowy efekt.
Dwie główne technologie produkcji
Szaliki klubowe powstają dwiema metodami: dzianiem i tkaniem. Obie dają trwały produkt, ale różnią się strukturą materiału i wyglądem wzoru.
Produkcja szalików dzianych
Szaliki dziane produkuje się z przędzy akrylowej na maszynach dziewiarskich. Wzór – herb, napis, paski – powstaje bezpośrednio podczas procesu dziania, przez przeplatanie nitek w odpowiedniej kolejności. Gotowy szalik nie ma szwu bocznego. To przekłada się na trwałość i równomierny wygląd. Szaliki dziane są z reguły dwustronne. To znaczy, że wzór widoczny jest z obu stron.
Produkcja szalików tkanych
Szaliki tkane powstają na krosnach. Wzór tworzony jest w trakcie tkania materiału, przez co jest precyzyjny i odporny na rozciąganie. Ta metoda sprawdza się przy projektach wymagających dużej szczegółowości grafiki.
Szaliki z poliestru
Trzecia kategoria to szaliki z poliestru, często stosowane jako gadżety eventowe lub akcesoria samochodowe. Są lżejsze i tańsze w produkcji, ale nie dorównują trwałością wersjom dzianym i tkanym.
Co decyduje o jakości szalika?
Kilka elementów odróżnia szalik dobrej jakości od produktu, który zacznie się strzępić po sezonie:
- materiał – przędza akrylowa o wysokim skręcie zachowuje kształt i kolor po wielokrotnym praniu,
- brak szwu bocznego – szalik dziany bez szwu jest bardziej jednolity i mniej podatny na rozerwanie,
- precyzja wzoru – herb i napisy powinny być wyraźne, bez rozmycia na krawędziach,
- wykończenie frędzli – frędzle tkane razem z szalikiem są trwalsze od doszywanych osobno.
Producenci szalików na zamówienie pozwalają zazwyczaj wybrać każdy z tych elementów indywidualnie. Kluby mają w ten sposób pełną kontrolę nad finalnym produktem.
Szalik jako element tożsamości klubu
Szalik klubowy pełni funkcję identyfikacyjną. Kibic, który owija go wokół szyi na trybunach, sygnalizuje przynależność do konkretnej społeczności. Dlatego kluby dbają o to, żeby szalik był zgodny z oficjalną identyfikacją wizualną – właściwe odcienie barw, aktualny herb, poprawna nazwa.
Oficjalne szaliki różnią się od produktów nieoficjalnych przede wszystkim tym, że powstają na podstawie licencjonowanych wzorów i przechodzą kontrolę jakości po stronie klubu. Repliki często używają zbliżonych, ale nieprecyzyjnych kolorów i uproszczonych herbów. Sprawdź szaliki dostępne w oficjalnym sklepie Lecha Poznań: https://sklep.lechpoznan.pl/odziez/szaliki-i-czapki.
Materiał Partnera
